Od opozycji do pracy w rządzie

Droga życiowa Cezarego Miżejewskiego od dekad była nierozerwalnie związana z troską o los robotników i sprawiedliwość społeczną. Już w latach 80. aktywnie działał w opozycji demokratycznej, koncentrując się na problematyce pracowniczej i wydawaniu podziemnych publikacji dotyczących bezpieczeństwa zatrudnionych.

Po transformacji ustrojowej nie zaprzestał aktywności publicznej. Stał się jednym z liderów odrodzonej Polskiej Partii Socjalistycznej, a w połowie lat 90. zasiadał w ławach sejmowych jako poseł. Jego doświadczenie i wiedza zaowocowały powołaniem go na wysokie stanowiska w administracji państwowej – pełnił funkcję podsekretarza oraz sekretarza stanu w resortach odpowiedzialnych za politykę społeczną i rynek pracy.

Twórca nowoczesnego modelu spółdzielczości

To właśnie pracy urzędniczej i eksperckiej Miżejewskiego zawdzięczamy istotne fundamenty prawne, które do dziś chronią osoby zagrożone marginalizacją. Był on współautorem kluczowych regulacji dotyczących zatrudnienia socjalnego oraz funkcjonowania spółdzielni. Dzięki jego zaangażowaniu powstał system, który pozwala osobom wykluczonym na powrót do aktywności zawodowej i społecznej.

Jego działalność nie ograniczała się jednak wyłącznie do tworzenia teorii i ustaw za biurkiem. Miżejewski był znany z tego, że łączył pracę polityczną z praktyką – sam był pracownikiem spółdzielni socjalnej, co dawało mu unikalną perspektywę na problemy, z którymi mierzą się ludzie w trudnej sytuacji życiowej.

Serce organizacji pozarządowych

Cezary Miżejewski był filarem wielu kluczowych organizacji sektora pozarządowego. Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Polskiego Komitetu Europejskiej Sieci Przeciwdziałania Ubóstwu (EAPN Polska), którego był współzałożycielem. Przewodził także Wspólnocie Roboczej Związków Organizacji Socjalnych (WRZOS) oraz Ogólnopolskiemu Związkowi Rewizyjnemu Spółdzielni Socjalnych (OZRSS).

Współpracownicy i przedstawiciele organizacji trzeciego sektora wspominają go jako człowieka dialogu, który z niezwykłą konsekwencją budował polski model ekonomii społecznej. Za swoje liczne zasługi został uhonorowany odznaczeniami państwowymi.

Pozostawił po sobie trwałe dziedzictwo w postaci konkretnych rozwiązań systemowych, które każdego dnia pomagają tysiącom osób wyjść z cienia ubóstwa. Polska ekonomia społeczna straciła swojego głównego stratega, ale wypracowane przez niego mechanizmy pozostaną fundamentem dla przyszłych pokoleń społeczników.